Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

του Αρχιμανδρίτη π. Ιερόθεου Λουμουσιώτη, “ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου.” (Λουκ. ιγ, 14)

Ο Κύριος είναι στην συναγωγή το Σάββατο για να δοξάσει τον Θεό και να δείξει στους Ισραηλίτες ότι πρέπει να σέβονται τα ωραία έθιμα που είχαν παραλάβει από τους προγόνους τους.
Εκεί τον συναντά μια γυναίκα η οποία ήταν πολλά έτη συγκύπτουσα και δεν μπορούσε να σταθεί σωστά στα πόδια
της και να αυτοεξυπηρετηθεί σωστά και αυτή ο Ιησούς την θεραπεύει.
Αλλά ο αρχισυνάγωγος οργίζεται με την πράξη αυτή του Ιησού και στρέφεται προς τον λαό και του λέγει ότι μπορείτε να ζητείτε θεραπείες όποιες άλλες ημέρες έρχεσθε στην συναγωγή εκτός της ημέρας της αργίας του Σαββάτου.
Μα η θεραπεία που ετέλεσε ο Χριστός μας δεν ήταν εργασία, αλλά ήταν εκτός των ορίων των φυσικών πραγμάτων ήταν μια θαυματουργία, μια παρέμβαση στους νόμους της φύσεως και υπέρβαση αυτών εκ μέρους του Ιατρού των Ψυχών και των Σωμάτων μας. Την θεραπεία από αγάπη προς το πλάσμα του την τέλεσε ο Χριστός. Αλλά την τέλεσε στην αργία του Σαββάτου και αυτό για τον αρχισυνάγωγο ήταν μια παρεκτροπή από τον νόμο του Θεού. Αυτή την παρεκτροπή την κάνει ο Ιησούς με λόγο γνώσεως αφού εκείνοι οι ισραηλίτες έκαναν τις απαραίτητες δουλείες με τα ζώα τους και τα επότιζαν και τα τάιζαν ενώ αυτή που ήταν ένα παιδί του Θεού με ένα πρόβλημα σωματικό δεν είχε δικαίωμα να γίνει καλά;
Φυσικά και είχε αυτό το δικαίωμα και ο Κύριος την ιάτρευσε και δεν έδωσε σημασία στη γνώμη κανενός άλλου, αφού είχε σκοπό να γίνει καλά η γυναίκα και να δοξασθεί ο Θεός με αυτή την θεραπεία.
Μα όντως είναι αλήθεια ότι το Σάββατο είχε δοθεί για την λατρεία του αληθινού Θεού. Μα έργο του Θεού ήταν και αυτή η θεραπεία, έργο της χάριτος του Χριστού ήταν αυτή η ιατρεία στην έχουσα ανάγκη αυτής της παρεμβάσεως. Πως θα μπορούσε ο άνθρωπος να δικαιολογήσει τις εργασίες τις ανθρώπινες στα ζώα του και να απορρίψει την παρέμβαση του ανθρώπου εις τα έργα του, τα πλάσμα του, τους ανθρώπους!
Τελικά ο Κύριος τους έμαθε την αληθινή λατρεία του Θεού και τον δοξασμό του στα απλά και καθημερινά πράγματα αλλά και στα μεγάλα και θαυμάσια πράγματα του Θεού! Ποίος σήμερα θα εθεώρει κακή την θαυματουργία την ημέρα της Κυριακής; Κανείς. Είναι κατεξοχήν μέρα που ο Κύριος δρα και επιδρά στα πλάσματα Του. Πως το κάνει αυτό με την θεραπεία των αδυναμιών μας στο έργο το γινόμενο απ’ Αυτόν της Θείας Λειτουργίας. Παρεμβαίνει στις ζωές μας και μας κάνει κοινωνούς της ενότητος Του αφού κοινωνούμε των αχράντων μυστηρίων, κοινωνώντας σώμα και αίμα Χριστού μετέχουμε της σωτηρίωδους θυσίας Του και ξαναζούμε την δόξα Του! Θεραπεύουμε την εμπάθεια μας και ξανακαινουργούμεθα στο σώμα του την Εκκλησία!
Εμείς είμαστε συγκύπτοντες και προσκολλημένοι στη γη και ο Κύριος μας ανεβάζει στους ουρανούς. Δεν μας αφήνει να κωλύσουμε στα επίγεια αλλά μας καλεί να γευθούμε την επουράνια μακαριότητα!
Όταν κάποιος αδελφός παρηγορείται και βοηθείται από την χάρη του Θεού εμείς πρέπει να γινόμαστε συμμέτοχοι και συγκοινωνοί αυτής της χαράς και όχι να βρίσκουμε προφάσεις να μην συνευφρανθούμε μετά των αδελφών μας.
Η στάση του αρχισυναγώγου είναι καθαρά εωσφορική αφού μας καλεί να μην συμμετέχουμε στη δόξα του Θεού και μας καλεί επίσης να μην έχουμε επικοινωνία με τους αδελφούς μας στα δύσκολα προβλήματα τους, αλλά να τηρούμε τυπικά αυτά που μας παρέδωσαν οι προ ημών. Χάνει την ουσία της η συναγωγή, ως συνάθροιση και σε εμάς σήμερα δεν βρίσκει την πραγματική αποστολή της η εκκλησιαστική σύναξη αφού έχει σκοπό να κοινωνούμε όλοι όλων των αγαθών αλλά και των προβλημάτων των αδελφών μας. Δεν εκκλησιαζόμεθα μόνοι μας αλλά ως σύνολο πιστών, ως σώμα. Μας απασχολούν οι δυσκολίες των αδελφών μας και παρακαλούμε τον Κύριο και για αυτούς, ποτέ μόνον για εμάς.
Αδελφοί μου, κάθε πρόβλημα όταν το μοιρασθούμε ήδη μας έχει απαλλάξει σχετικά γιατί και κάποιος άλλος το κουβαλάει μαζί μας και όταν αυτό το κάνουμε και θέμα προσευχής τότε ο Κύριος μας μας εισακούει και δίνει την απαραίτητη και αρμόζουσα λύση Εκείνος που ξέρει τι και πως εμείς μπορούμε να βλαφθούμε από το πρόβλημα μας ή να το έχουμε ως μέσω παιδαγωγίας άνωθεν δωρημένο. Ας κάνουμε προσευχή και για τους αδελφούς μας πάντα και να χαιρόμεθα με τις χαρές τους και να λυπούμεθα με τις λύπες τους ως αληθινοί και γνήσιοι αδελφοί και τέκνα του Χριστού μας. Αμήν.

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης  π. Ιερόθεος Λουμουσιώτης